Όπως εκτιμά η διδάκτωρ φιλοσοφίας Αναστασία Τσώνη, τόσο στην Ιλιάδα, όσο και στην Οδύσσεια, χρησιμοποιεί με αξιοσημείωτο τρόπο στις αναφορές του χαρακτηριστικούς αριθμούς από το ένα ως το εννέα και τα πολλαπλάσιά τους, ενώ το ίδιο το μέτρο των στίχων διαπνέεται από αρμονία που θυμίζει τα πυθαγόρεια μαθηματικά μοντέλα.
«Το έπος της Ιλιάδας είναι γραμμένο σε δακτυλικό εξάμετρο, κάτι που σημαίνει ότι έχουμε μια μακρόχρονη συλλαβή και δύο βραχύχρονες. Η εναλλαγή αυτή θυμίζει τα πυθαγόρεια μαθηματικά και πετυχαίνει αρμονία στον λόγο.
Simon Shaheen (Arabic: سيمون شاهين, Hebrew: סימון שאהין; b. Tarshiha, Upper Galilee, Israel, 1955) is a Palestinian-American oud and violin virtuoso and composer who holds Israeli citizenship.
At the age of 2, Shaheen moved with his family to Haifa, Israel, but spent most of the weekends in Tarshiha, an Arab village in Israel. The Shaheen family is known for its musicality with music instructor and father Hikmat, oud-playing and instrument-making brother Najib, violinist and oud playing William, and singing sisters Laura and Rosette.
He began playing the oud at 5, and the violin shortly thereafter.He attended Tel Aviv University, earning degrees in Arabic literature and music performance. He later pursued further studies at Hebrew University of Jerusalem. In 1980 he emigrated to the United States to study music at the Manhattan School of Music and Columbia University, eventually becoming a U.S. citizen.
He founded the Near Eastern Music Ensemble and organizes arts festivals and retreats. Shaheen also heads the Arabic Music Retreat, held annually at Mt. Holyoke College's campus in Massachusetts which brings together a large faculty instructing Arabic music for a week and concludes with a concert. http://www.simonshaheen.com/
Shaheen, a Catholic Arab, lives in New York City, where he leads an Arabic ensemble called Qantara which he formed.
In 1994 he received a National Heritage Fellowship from the National Endowment for the Arts.
In addition to his work in traditional and classical Arabic music, Shaheen has participated in many cross-cultural musical projects, including performing with producer Bill Laswell, Colombian singer Soraya, Henry Threadgill, Vishwa Mohan Bhatt, and with Jewish klezmer musicians The Klezmatics.
Anouar Brahem (in Tunisian Arabic أنور براهم) (born on October 20, 1957) is a Tunisian oud player and composer. He is widely acclaimed as an innovator in his field. Performing primarily for a jazz audience, he fuses Arab classical music, folk music and jazz and has been recording since at least 1991, after becoming prominent in his own country in the late 1980s.
Brahem was born in Halfaouine in the Medina of Tunis, Tunisia. He studied oud at Tunisia's National Conservatory of Music. In 1981, he left for Paris in search of new vistas. This enabled him to meet musicians from a variety of genres. He remained there as a composer for four years, notably for Tunisian cinema and theatre. He collaborated with Maurice Béjart for his ballet Thalassa Mare Nostrum and with Gabriel Yared as lutist for Costa Gavras’ film Hanna K..
After a period back in Tunisia in the late 1980s, when Brahem was appointed director of the Ensemble musical de la ville de Tunis, he toured in the USA and Canada and then signed with ECM Records with whom he has recorded a series of critically acclaimed albums. These include "Thimar", recorded with saxophonist John Surman and bassist Dave Holland
In playing style, Anouar Brahem is often compared to Rabih Abou-Khalil, though his compositions tend to be more mellow and spare. Most often he utilizes an ensemble of three or four musicians. He has collaborated throughout his career and on several albums with other musicians: Tunisian percussionist Lassad Hosni and violinist Bechir Selmi and Turkish clarinetist Barbaros Erköse. He has also performed live concerts with these same ensembles.
Ο Αντώνιος Ξυλούρης του Γεωργίου και της Ελευθερίας,
γεννήθηκε το 1942 στα Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου Κρήτης
και είναι αδελφός του Νίκου Ξυλούρη και του Γιάννη Ξυλούρη.
Ο ίδιος είναι μια ξεχωριστή μορφή της κρητικής μουσικής, διαθέτει μία φωνή με ιδιαίτερη χροιά και προσωπικό ύφος στο παίξιμο της λύρας και των άλλων παραδοσιακών οργάνων.
Έμαθε μουσική δίπλα στο μεγαλύτερο αδελφό του τον Νίκο από πολύ μικρός. Για πρώτη φορά έπαιξε σε γάμο σε ηλικία 13 ετών και πολύ γρήγορα απέκτησε φήμη παίζοντας σε γιορτές και πανηγύρια σε διάφορα μέρη και χωριά της Κρήτης.
Field Of View is a compilation of timelapse I have shot in the last year. The first shot of the sunset supercell was done on July 23, 2015. That storm dropped multiple Tornadoes in eastern South Dakota, I was shooting it from central SD. Other locations in the sequences are Aurora in central, western South Dakota and the Bighorn Mountains of Wyoming. The Red Desert in Wyoming, Bandlands and Buffalo Gap National Grasslands area of South Dakota. Bighorn and Teton Mountain areas in Wyoming.
Available in 4K UHD, up to 4096 X 2304, for licensing.
Photography and Editing – Randy Halverson
Produced by Randy Halverson – Dakotalapse, LLC
Opening Dakotalapse graphics – Luke Arens
Music – “Uplifting” by Nick Perrin – licensed from Audiojungle
Sponsors:
Cheyenne Camping Center – They gave me a great deal on a Flagstaff
Micro Lite camper, which worked great while shooting timelapse in remote areas.
They also have a great service department.
Dynamic Perception – The Stage Zero and Stage One dollies were used in many
of the shots. I can’t recommend them enough for a quality product at a low price.
Ο Μόφσες Χανεσιγιάν κοιτάζει την φωτογραφία από τον τόπο που εγκατέλειψε.
Μια ζωή με τη σκέψη του πολέμου και του θανάτου. Ο Μόφσες Χανεσιγιάν επέζησε της γενοκτονίας των Αρμενίων και στα 105 του, πλέον, χρόνια κρατά μια φωτογραφία από το χωριό που εγκατέλειψε και ρίγη συγκίνησης τον διαπερνούν.
H νεαρή φωτογράφος, Νταϊάνα Μαρκοσιάν, τον συνάντησε πριν από δύο χρόνια στην Αρμενία και μετά από ένα μεγάλο ταξίδι που έκανε απαθανάτισε μέσα από τον φακό της τον τόπο του.
Έκλαιγε και τραγουδούσε. «Το σπίτι μου», έλεγε και ξανάλεγε καθώς κοιτούσε τη φωτογραφία και την άγγιζε. Ένωνε τα χέρια του και τα φιλούσε για να θυμηθεί το παρελθόν. Με αυτόν τον τρόπο αντέδρασε ο Μόφσες όταν είδε φωτογραφημένο το χωριό που εγκατέλειψε στην Αρμενία, έναν αιώνα μετά τη γενοκτονία.
Ήταν, μόλις, πέντε ετών το 1915 όταν στρατιώτες εισέβαλαν στο χωριό του. Οι μνήμες από την ημέρα εκείνη παραμένουν ζωντανές. «Οι στρατιώτες αφού μας συγκέντρωσαν σε ένα σημείο, έστρεψαν τα τουφέκια τους προς το μέρος μας . Η μητέρα μου βρισκόταν την περίοδο εκείνη σε γειτονική πόλη για επίσκεψη. Ποτέ δεν μάθαμε τι απέγινε», σημειώνει στον Guardian ο Μόφσες με τη συγκίνηση να τον κυριεύει.
Κατάφερε να ξεφύγει με τον πατέρα του ο οποίος του κρατούσε το χέρι. Θυμάται που οι δρόμοι είχαν τη μυρωδιά του θανάτου, πτώματα βρίσκονταν σε κοινή θέα, και η βιαιότητα δεν μπορούσε να περιγραφεί.
«Η Τουρκία πρέπει να αναγνωρίσει την Γενοκτονία . Εάν δεν την αναγνωρίσουν, αφήνουν ανοιχτή την πόρτα για άλλη μια αντίστοιχη πράξη», σημειώνει με το βλέμμα στο παρελθόν.
Σήμερα ο Μόφσες έχει έξι παιδιά, 20 εγγόνια και τόσα δισέγγονα που δεν μπορεί να τα μετρήσει. Από τη μεγάλη του οικογένεια όμως απουσιάζει η σύζυγός του Ισκουί, που στα 99 της χρόνια έφυγε από τη ζωή αφήνοντας ένα μεγάλο κενό.
